อ่านเเล้วซึ้งพ่อลูกอ่อนขอระบาย ถึงทางตันแล้วสินะ พ่อพยายามสู้มาตลอดตั้งแต่ลูกอยู่ในท้อง โดยไม่มีผู้ใหญ่คอยช่วยเหลือ สู้จนมาถึงลูกลืมตาดูโลก แล้วก็พบกับข่าวร้าย
ลูกออกมาน้ำหนัก 1700 ปอดไม่แข็งแรง หายใจเร็วมาก อยู่ในตู้อบ2เดือน ช่วงนั้นอาการลูกดีบ้างและก็หนักบ้าง
คือตอนนั้นลูก50-50 พ่อท้อและเดินร้องในโรงพยาบาล อายคนนั้นแหละแต่มันเก็บน้ำตาไม่อยู่
ได้แต่โทษตัวเองว่าตอนลูกอยู่ในท้องพ่อไม่บำรุงลูกดีเลย แต่พ่อก็ทำเต็มที่แล้ว แล้วช่วงนั้นลูกก็อาการดีขึ้นเรื่อยๆจนลูกได้ย้ายห้องมาอยู่ห้องปกติ พ่อทำงาน ไปๆ มาๆ หาลูก อดหลับอดนอนด้วยกันกับแม่ของลูก
อยู่ห้องปกติ 1 เดือนเต็มๆ แล้วข่าวดี คือ ลูกได้กลับบ้านได้พ่อโคตรดีใจเลย และก็ได้กลับบ้านของเรากัน อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูก
อดหลับอดนอนด้วยกัน ช่วงนั้นต้องซื้อของใช้ของลูกเยอะมาก และปัญหาต่างๆก็มา ค่าบ้าน 3500 บาท ค่านมลูกป๋องละ 1500 บาท แต่ลูกกินเก่งมากนะ เดือนนี้ 3 กระป๋องละ
พ่อหมุนตังค์ไม่ทันแล้ว พ่อติดหนี้คนอื่นแล้ว พ่อไม่มีตังค์แต่ก็หานมให้ลูกกินได้ จนมาตอนนี้พ่อไม่ไหวแล้วมันเยอะเกิน พ่อตกลงกับแม่ว่าจะไม่อยู่บ้านหลังนี้แล้ว
เพราะพ่อไม่มีตังค์เสีย พ่อมีแต่เลือกเก็บไว้ค่านมลูกดีกว่า พ่อเลยให้ลูกกับแม่ของลูกกลับไปอยู่บ้านทวด ที่ นาหม่อม ดีกว่า
พ่อยอมทั้งที่ใจไม่อยากห่างกับลูกเลย
หลังจากนี้ พ่อคงไม่ได้หยอกลูก ไม่ได้ดูแลลูก ไม่ได้ไปหาบ่อยๆ เพราะพ่อจะทำงาน สองกะเลย เก็บตังค์ๆ เพื่อพาลูกกลับมาอยู่ด้วยกันอีกนะ รักลูกมาก รักที่สุด
http://hayvui.org